21 september 2026
De verkeerde vrouw aan tafel #045 – date-serie deel 2 van 3
Wat er voorafging: Lilly was klaar met eindeloos appen en standaardvragen op datingapps. Toen ze Marit matchte, stelde Marit iets anders voor: maximaa...
Wat er aan voorafging: Lilly en Marit spraken na een kort en verrassend scherp tien-vragen-spel af in Café Fier. Marit bleek leuk, aardig en oprecht, maar de echte klik bleef uit. Terwijl Lilly probeerde de date een eerlijke kans te geven, merkte ze dat haar aandacht steeds opnieuw naar Sanne ging, de serveerster. Marit zag dat ook en vertrok uiteindelijk met meer begrip dan verwijt.
Lees anders eerst #044 Niet eindeloos appen en daarna De verkeerde vrouw aan tafel #045 – date-serie deel 2 van 3
Daar zat ze. Met twee halflege glazen en een gevoel dat nergens netjes in paste. Opluchting, schaamte en iets wat gevaarlijk veel op verwachting leek. Lilly pakte haar telefoon alsof dat een verstandig besluit kon worden. Ze kon Marit nog een bericht sturen. Iets aardigs. Iets volwassen. Iets waarmee ze zichzelf terugduwde in de rol van keurige vrouw die van een ongemakkelijke avond toch nog een nette afronding maakte. In plaats daarvan keek ze naar de bar.
Nog één drankje, hield ze zichzelf voor. Alleen om de avond niet zo abrupt te laten eindigen. Niet omdat ze hoopte dat Sanne nog terug zou komen. Nou ja. Dat hield ze zichzelf in elk geval voor.
Een paar minuten later hoorde Lilly voetstappen naast haar tafel. Ze wist wie het was voordat ze opkeek.
‘Dat ging sneller dan ik dacht.’
Lilly keek omhoog. ‘Heb je ons zitten observeren?’
Sanne lachte. ‘Ach, noem het beroepsrisico.’
‘Aha.’
‘Ik moet toch weten welke tafels nog iets willen bestellen.’
Lilly wees naar de lege stoel. ‘Die wil in ieder geval niets meer.’
De vrouw glimlachte.
‘En jij?’
‘Ik twijfel.’
‘Waarover?’
Lilly keek op en merkte dat ze haar antwoord uitstelde, alleen om nog heel even te mogen kijken.
Weer die ogen. Van dichtbij waren ze lichter dan Lilly eerder had gedacht. Nu Marit niet meer tegenover haar zat, voelde kijken niet langer als verraad. Het voelde alleen gevaarlijk.
‘Of ik nog iets zal nemen.’
‘Ik bedoelde eigenlijk of het goed met je gaat.’
‘O.’
De serveerster lachte zacht.
‘Maar een drankje kan ik ook voor je regelen,’ zei Sanne. Na een korte pauze voegde ze eraan toe: ‘Met alle plezier zelfs.’
Lilly voelde zichzelf glimlachen, maar het kostte haar meer moeite dan ze wilde toegeven om rustig te blijven. ‘Het gaat prima. Het klikte gewoon niet.’
‘Dat dacht ik al.’
‘Was het zó duidelijk?’
De vrouw trok een bedenkelijk gezicht.
‘Wil je het beleefde antwoord?’
‘Nee.’
‘Ja.’
Lilly kreunde en liet haar hoofd even zakken.
‘Fantastisch.’
‘Sorry.’
‘Jij mag blijkbaar wel sorry zeggen.’
‘Ik werk hier. Andere regels.’
Lilly keek haar weer aan. ‘Hoe heet je eigenlijk?’
‘Sanne, hoi.’
‘Ik ben Lilly .’
‘Dat wist ik.’
Lilly fronste.
Sanne wees naar de tafel. ‘Je date zei je naam ongeveer twaalf keer.’
‘O god.’
‘Geen zorgen. Ik heb niet meegeluisterd.’
‘Natuurlijk niet.’
‘Alleen alles gehoord.’
Lilly lachte weer, en deze keer hoefde ze niet te controleren of het klonk zoals lachen hoorde te klinken. Het gebeurde gewoon. Daar zat het verschil.
Bij Marit had Lilly elk antwoord gezocht, gewogen en net iets te netjes teruggegeven. Bij Sanne kwam haar reactie sneller dan haar verstand kon bijhouden.
‘Tot wanneer is je dienst?’ vroeg Lilly , voordat ze zichzelf kon tegenhouden.
Sanne keek haar enigszins verbaasd aan. Pas toen ze de vraag had uitgesproken, voelde Lilly pas hoe direct hij was.
‘Sorry, dat was—’
Sanne grijnsde. ‘Over een uur.’
Lilly zweeg. Niet omdat ze niets wist te zeggen, maar omdat haar hoofd ineens te veel tegelijk deed.
Sanne pakte het lege glas van Marit van tafel.
‘Blijf anders gewoon nog even hangen.’
‘Een uur?’
‘Je kon binnen drie kwartier besluiten om hierheen te komen voor iemand die je nog nooit had gezien. Dan kun je ook wel een uur wachten op iemand die je inmiddels wél hebt gezien, toch?’
Lilly grijnsde.
‘Dat is behoorlijk zelfverzekerd.’
‘Ik heb je zien kijken. En ik keek om te zien of je terugkeek.’
Raak. Lilly voelde het ergens laag in haar buik, alsof Sanne niet alleen had gezien dát ze keek, maar ook wat ze daarmee had geprobeerd weg te stoppen.
Sanne draaide zich om, maar keek na twee passen nog even achterom.
‘Wil je nog een gin-tonic?’
‘Graag.’
‘Alcoholvrij.’
‘Je neemt je werk echt heel serieus.’
‘Héél serieus.’
Een uur later stond Lilly buiten, met koude handen en een soort onrust die ze niet meer kon wegredeneren.
Ze had een rondje door de buurt gelopen, zogenaamd om de tijd te doden. In werkelijkheid had ze geprobeerd haar gedachten langzamer te laten gaan. Dat was niet gelukt. Toen ze terugkwam, stonden de terrasstoelen inmiddels opgestapeld.
De deur ging open.
Sanne stapte naar buiten in een spijkerbroek, sneakers en een stoer leren jack. Haar haar, eerder opgestoken, hing nu los over haar schouders.
Lilly moest zichzelf eraan herinneren dat staren nog steeds staren was, ook als iemand net zo anders leek buiten het licht van het restaurant.
Sanne bleef voor haar staan.
‘Hoi.’
Lilly lachte. ‘Hoi.’
‘Je bent gebleven.’
‘Jij zei dat ik moest blijven.’
‘En je luistert altijd zo goed?’
‘Absoluut niet.’
‘Gelukkig.’
Sanne knikte richting de straat.
‘Hier verderop zit nog een wijnbar die laat open is.’
‘Klinkt goed.’
Ze liepen naast elkaar door de straat. Geen tafel tussen hen in. Geen date tegenover haar. Geen veilige reden meer om haar nieuwsgierigheid kleiner te maken dan hij was.
‘Dus,’ zei Sanne. ‘Tien vragen?’
Lilly kreunde. ‘Begin jij nou ook?’
‘Ik wil alleen weten waar ik aan begin.’
‘Waar jij aan begint?’
Sanne keek opzij.
Diezelfde glimlach weer.
‘Met dat drankje.’
‘Natuurlijk.’
‘Wat dacht jij dan?’
Lilly voelde haar mondhoeken omhooggaan voordat ze kon besluiten of dat verstandig was.
‘Niets.’
‘Dat klinkt heel erg als iets.’
Lilly bleef even staan.
Sanne deed hetzelfde.
Heel even keken ze elkaar aan. Lilly hoorde in Sanne’s woorden de echo van eerder die avond en moest lachen, omdat dezelfde zin bij Marit ongemak had betekend en hier iets wat openbrak.
Alles aan dit moment voelde anders.
‘Kom,’ zei Sanne.
Ze liep verder.
Lilly sloot naast haar aan.
Misschien, dacht Lilly , had ze helemaal geen lange reeks berichten nodig gehad om te ontdekken of iemand haar aandacht kon vasthouden. Maar misschien had ze ook te snel willen weten wat iets was, nog voordat het de kans had gekregen om iets te worden.
Soms voelde je dat al voordat je er woorden voor had. En soms moest je toegeven dat voelen niet hetzelfde was als begrijpen.
Vanavond had ze beide geleerd. Met de verkeerde vrouw aan tafel. En daarna, misschien, met de juiste naast zich op straat.
Vond je deze date-serie lijkt? Lees dan ook de vier delen van de zomerserie
Verhalen over biseksuele ervaringen
Spannende verhalen over twee personen
Verhalen over spanningen in groepen
Verhalen geschreven vanuit het ik-perspectief
Verhalen geschreven vanuit het jij-en-ik-perspectief
Verhalen over solo-activiteiten
Verhalen over trio’s
Verhalen geschreven vanuit het zij-perspectief