Wat er voorafging: Lilly was klaar met eindeloos appen en standaardvragen op datingapps. Toen ze Marit matchte, stelde Marit iets anders voor: maximaal tien vragen, om de beurt, en daarna beslissen of ze elkaar in het echt wilden zien. De vragen waren verrassend eerlijk en scherp. Nog dezelfde avond zei Lilly ja tegen één drankje in Café Fier.

• Lees anders eerst deel 1 van deze date-serie Niet eindeloos appen #044 deel 1 van 3

Geen drie weken

Lilly had nog geen uur geleden gedacht dat tien vragen genoeg konden zijn. Tien goede vragen, om precies te zijn. Geen smalltalk, geen eindeloos aftasten, geen dagenlang berichten sturen over werkweken, weekendplannen en vakantiefoto’s. Gewoon scherp beginnen en dan kijken of je in het echt nog steeds iets te zeggen had. Dat klonk logisch toen ze nog op haar bank lag met haar telefoon in haar hand. .

Aan tafel met Marit

Marit glimlachte toen Lilly ging zitten. Geen overdreven glimlach, geen toneelstukje, maar rustig. Alsof ze alle tijd had.

‘Je bent gekomen.’

‘Dat klonk net iets te verbaasd.’

Marit lachte. ‘Ik dacht: vijftig procent kans dat je onderweg tot bezinning kwam.’

‘Was ook bijna gebeurd.’

‘En toch zit je hier.’

Lilly pakte haar glas water en glimlachte. ‘Ik luister blijkbaar slecht naar mijn verstand.’

Het was een prima begin. Prettig zelfs. Ze praatten over de tien vragen, over de rare moed die soms ontstaat als je iemand nog niet hoeft aan te kijken, over hoe makkelijk eerlijkheid wordt wanneer er een scherm tussen zit.

Lilly merkte dat ze kon lachen om Marit. Ze merkte ook dat ze moest nadenken voordat ze lachte.

Dat vond ze oneerlijk van zichzelf. Marit deed niets verkeerd. Ze was aardig, opmerkzaam, ad rem. Als Lilly dit aan een vriendin zou vertellen, zou die waarschijnlijk zeggen dat ze haar gewoon nog een kans moest geven.

De serveerster

‘De sauvignon voor jou.’

Ze zette het glas voor Marit neer en keek vervolgens naar Lilly .

‘En de alcoholvrije gin-tonic.’

‘Dank je.’

‘Alsjeblieft.’

Meer hoefde er niet te gebeuren, hield ze zichzelf voor.

Toch keek ze haar na.

De serveerster droeg een zwarte broek en een eenvoudig donkergroen shirt met de naam van de zaak klein op de borst. Haar blonde haar zat haastig opgestoken; langs haar gezicht waren een paar losse plukken ontsnapt. Geen opvallende make-up, geen sieraden die om aandacht vroegen. Eigenlijk niets waarvan Lilly later precies zou kunnen uitleggen waarom ze bleef kijken.

Behalve misschien dat haar aanwezigheid nergens om vroeg.

En juist daarom de ruimte pakte.

Lilly keek snel terug naar Marit.

Afgeleid

‘Waar waren we?’

Ze schrok op.

‘Sorry.’

Marit glimlachte, maar haar blik bleef onderzoekend. ‘Waar was je?’

‘Nergens. Ik zat even te kijken.’

‘Dat zag ik.’

Lilly wist niet meteen of Marit nieuwsgierig klonk, geamuseerd of al licht geïrriteerd. Misschien allemaal tegelijk.

Ze pakte haar glas. ‘Ga verder. Je manager.’

Marit ging verder.

Tien minuten later wist Lilly het nog steeds niet zeker. Misschien was een klik niet altijd iets wat meteen als een vonk door de ruimte schoot. Misschien moest je iemand langer zien praten, zien zoeken naar woorden, zien reageren als een grap niet landde of een stilte bleef hangen.

Misschien was haar theorie over tien minuten tegenover elkaar gewoon te kort door de bocht.

Dat wilde ze geloven.

Maar elke keer dat Sanne ergens aan de rand van haar blikveld verscheen, hoefde Lilly zichzelf niets te vragen.

Ze merkte haar op voordat ze besloot haar op te merken.

Hoe ze lachte met een ouder stel aan de bar. Hoe ze een stoel opzij schoof voor iemand met een rollator. Hoe ze met drie borden tegelijk uit de keuken kwam, behendig tussen de tafels door, zonder haastig te lijken.

‘Nog iets te drinken?’

Lilly keek omhoog.

Daar was ze weer.

‘Voor mij dezelfde,’ zei Marit.

De serveerster keek naar Lilly . ‘Nog een gin-tonic?’

‘Graag.’

‘Die alcoholvrije?’

Lilly glimlachte. ‘Je hebt het onthouden.’

Een kleine grijns verscheen rond de mond van de vrouw.

‘Ik probeer mijn werk een beetje serieus te nemen.’

‘Dat waardeer ik.’

Hun blikken bleven elkaar een fractie te lang vasthouden.

Marit ziet het ook

‘Twee drankjes,’ zei Marit plotseling.

De serveerster keek naar haar.

‘Ja, komt eraan.’

Toen ze wegliep, keek Lilly terug naar Marit.

Die zat met haar armen over elkaar.

‘Wat?’

‘Niets.’

‘Dat klinkt heel erg als iets.’

Marit zweeg even. ‘Vind je haar leuk?’

Lilly voelde onmiddellijk warmte in haar gezicht.

‘Wie?’

Marit keek haar veelbetekenend aan.

‘O.’

‘Ja. O.’

Lilly lachte ongemakkelijk. ‘Ik ken haar niet eens.’

‘Dat was mijn vraag niet.’

Daar had ze een punt.

Lilly keek naar haar glas. ‘Ze is knap.’

‘Dat is ze.’

‘Maar ik ben met jou op date.’

‘Ook dat klopt.’

Lilly keek haar aan. ‘Sorry.’

Marit zuchtte en haar houding verzachtte iets.

‘Weet je wat eigenlijk het irritantste is?’

‘Dat ik naar de serveerster zit te kijken?’

‘Nee.’ Marit schudde haar hoofd. ‘Dat ik sinds we hier aan tafel zit, probeer te bedenken of je gewoon zenuwachtig bent of dat je mij niet ziet zitten. En elke keer dat zij langskomt, krijg ik mijn antwoord.’

Een eerlijk gesprek

Au.

Lilly liet haar handen om haar glas rusten.

‘Ik vind jou wel leuk.’

Marit trok één wenkbrauw op.

‘Oké, dat kwam verkeerd uit.’ Lilly lachte kort, meer uit ongemak dan omdat het grappig was. ‘Ik bedoel: ik vind je aardig. Echt. We hebben weken leuk contact gehad. Ik had alleen gedacht dat…’

‘Dat het sneller duidelijk zou zijn.’

‘Dat is het toch ook?’

Lilly keek op.

Marit roerde langzaam door haar wijn, ook al zat er niets in om te roeren.

‘Je probeert heel hard eerlijk te blijven zonder onaardig te zijn.’

‘Dat is helaas ongeveer mijn hele persoonlijkheid.’

Marit glimlachte. Niet gekwetst, dacht Lilly . Of misschien wel, maar niet op een manier die om verdediging vroeg.

Precies op dat moment verscheen de serveerster weer met hun drankjes. Ze zette eerst dat van Marit neer en daarna dat van Lilly .

‘Alsjeblieft.’

‘Dank je.’

Lilly hield haar blik deze keer bewust bij haar glas.

‘Veel plezier nog.’

Pas toen de vrouw weg was, keek Marit haar aan.

‘Heel overtuigend.’

‘Hou op.’

‘Je durfde niet eens te kijken.’

‘Door jou.’

‘Dat is nog erger.’

Lilly begon te lachen. Marit even later ook.

En vreemd genoeg verdween daarmee voor Lilly het meeste ongemak.

Geen tweede date

Ze praatten nog een kwartier. Lilly merkte dat het makkelijker ging zodra er niets meer bewezen hoefde te worden. En juist dat vond ze verwarrend. Misschien had ze Marit op een andere avond, met minder haast in haar hoofd en zonder Sanne aan de rand van haar blikveld, wél langzaam kunnen leren kennen.

Misschien was dat eigenlijk wat ze te snel vergat: dat niet alles meteen hoefde te klikken om iets waard te zijn. Soms had iemand tijd nodig. Of jijzelf. Een tweede gesprek. Een andere tafel. Een moment waarop je minder bezig was met wat je zou moeten voelen.

Alleen kon Lilly daar vanavond niet meer eerlijk mee oefenen.

Daarvoor was haar aandacht al te vaak van tafel gelopen.

Marit keek op haar telefoon en legde die daarna met het scherm naar beneden op tafel.

‘Ik denk dat ik naar huis ga.’

‘Ik snap het.’

‘Niet te snel jezelf afstraffen,’ zei Marit terwijl ze haar jas pakte. ‘Dit gebeurt toch gewoon soms?’

Lilly knikte, maar nam de zin niet meteen van haar aan. Ze vond het minder simpel dan dat. Marit was geen mislukte date. Ze was iemand die ze misschien te snel had willen kunnen plaatsen.

‘En bovendien,’ vervolgde Marit terwijl ze opstond, ‘denk ik dat jij hier nog helemaal niet weg wilt.’

Marit begon te lachen.

‘Jezus, Lilly .’

‘Ik deed het niet expres.’

‘Nee, dát geloof ik inmiddels.’

Ze namen afscheid met een omhelzing die warmer voelde dan Lilly had verwacht.

‘Succes,’ fluisterde Marit.

‘Waarmee?’

‘Natuurlijk.’

En toen liep ze weg.

• Lees verder voor deel 3 van 3 #045 Nog één drankje