Het is zaterdag, vlak voor kerst. In een rustige straat in Rotterdam hangt een lichte winternevel en de lucht is fris, maar droog. Langs de gevels flikkeren kerstlichtjes en de geur van de oliebollenkraam verder op maakt hongerig. Het perfecte decor voor een warme dag vol verrassingen, plezier en misschien zelfs een beetje flirten tijdens het vrijgezellenfeest.

Net om de hoek bij het huis van Vicky en haar verloofde Raymond verzamelt zich een bont gezelschap van zestien vrouwen. Sommigen dragen glinsterende kerstmutsen en lichtgevende sjaals. De sfeer is vrolijk en een tikje hysterisch. Precies zoals je hoopt bij een vrijgezellenfeest.

Nietsvermoedend in haar warme trui

Vicky weet van niets. Nog niet tenminste.

Ze heeft net kaneelthee gezet. Buiten dwarrelen nog wat restjes sneeuw langs de dakgoten. Vicky staat in haar favoriete oversized trui, haar haar in een rommelige knot.

Ze fronst kort als Raymond voor de zoveelste keer deze ochtend aan het scharrelen is. Hij lijkt wat onrustig te zijn. Eerst liep hij drie keer naar de keuken voor ‘niets bijzonders’. Daarna bleef hij hangen bij het raam, zogenaamd verdiept in zijn telefoon. Ze wilde er nog een opmerking over maken, maar liet het uiteindelijk gaan.

Een winterse verrassing vol glitter

Wanneer ze opnieuw naar buiten kijkt, verstijft ze. Op de stoep staat een complete vrouwenstoet: haar vriendinnen!  Ze zwaaien, lachen en joelen zodra ze Vicky achter het raam zien. Een paar van hen houden grote kartonnen borden vast, waarop in glimmende letters geschreven staat:

V-I-C-K-Y I-S T-H-E B-R-I-D-E T-O B-E!

Het is chaotisch en kleurrijk.

Raymond, die al dagen met het geheim rondloopt, komt achter haar staan en drukt een kus op haar wang. “Ik denk dat je maar eens naar buiten moet, lief,” fluistert hij met een brede grijns. “En nee, ik weet van niks. Behalve dat je pas morgen terugkomt.”

Vicky draait zich langzaam om, haar mond half open van verbazing. “Zijn jullie serieus?”. 
Voordat ze goed en wel beseft wat er gebeurt, staat ze met haar jas buiten, midden in het winterse gejoel. “Briiiide to beee!” gilt de groep in koor. Vicky barst in lachen uit, haar wangen kleuren dieproze van verrassing, opwinding en de decemberkou.

Nog voor ze iets kan zeggen, wordt haar een glitterkroontje op het hoofd gedrukt, met in fonkelende letters “Bride2Be”. Een sjerp wordt giechelend om haar schouders geslagen, met in roze glitters: Laatste nacht in vrijheid. De kerstlichtjes aan de huizen fonkelen vrolijk mee. De toon is gezet.

Het feest barst los

“Maar eerst een drankje!” roept iemand. 
“Twee drankjes, bedoel je!” roept een ander eroverheen.

Nog voor Vicky het goed en wel doorheeft, wordt ze naar binnen geleid. Haar eigen woonkamer wordt in enkele minuten volledig omgetoverd tot feestlocatie. Slingers met kerstlampjes, confetti ligt als kleurrijke sneeuw op de vloer. Op de tafels staan flessen prosecco, kruidige wintermocktails en hilarisch gevormde hapjes. Vooral de piemelkoekjes trekken de aandacht, zorgvuldig geglazuurd in verschillende kleuren, sommigen met oogjes of kleine suiker-condoompjes.

De muziek wordt nog even harder aangezet en er wordt getoost, geklets en gelachen. De sfeer is los, warm en licht ongemakkelijk op de leukste manier: een bonte mix van vriendinnen uit alle hoeken van Vicky’s leven. Sommigen kennen elkaar al jaren, anderen ontmoeten elkaar pas vandaag, maar het voelt meteen goed.

Belinda, die Vicky jaren geleden via een vriendinnenforum heeft leren kennen, staat wat meer op de achtergrond. Haar handen om een glas cava dat koud aanvoelt tegen de warmte van haar huid. Ze kijkt geamuseerd toe hoe Vicky straalt, midden in het feestgedruis, haar sjerp glinsterend in het licht van de kerstlampjes. En ergens in haar ooghoek, ziet ze iemand die ze nog niet kent maar die haar wel meteen opvalt. Rosanne. Een knappe en aantrekkelijke vrouw, met een lief gezicht, prachtige lach en sprankelende ogen. Haar donkerblonde haar heeft ze in een halve staart. ‘Wat een verschijning’, denkt Belinda. Ze schudt de gedachte uit haar hoofd en neemt nog een slokje uit haar glas.

Tijd voor een outfitwissel

Als het eerste glas cava op is en de piemelkoekjes bijna verdwenen zijn, wordt Vicky naar boven gestuurd om zich om te kleden. “Trek iets leuks aan, maar wél praktisch!” roept iemand haar na. “Je weet nooit wat je vandaag te wachten staat!”

Even later daalt Vicky de trap af in een feestelijke maar winterproof outfit: een warme gebreide jurk met kerstmotief, een dikke panty, een kort faux-fur jasje en comfortabele enkellaarsjes. Haar haar zit losjes opgestoken en een glinstertje in haar oor verraadt de eerste tekenen van de avond die nog gaat komen. Haar gezicht straalt van opwinding en lichte zenuwen.

“Serieus,” zegt ze lachend, “wat hebben jullie allemaal van plan met me?”

Niemand geeft antwoord.

Onderweg naar het onbekende

Niet veel later verdeelt de groep zich over de auto’s. Het precieze programma blijft nog steeds geheim voor Vicky, maar het is duidelijk dat de bestemming niet om de hoek ligt. De ramen van de auto’s beslaan licht door de warmte binnen. Iedere auto heeft een eigen playlist meegekregen, samen met een envelop vol opdrachten. In de auto waar Belinda zit, wordt het eerste nummer ingestart: “Whenever, Wherever” van Shakira.

“Oké,” zegt Belinda enthousiast, “ik gok dat dit van Vicky’s studietijd is, toen ze nog met die Spanjaard date had die altijd zijn shirt uitdeed op feestjes.”  

Gelach vult de auto. De sfeer is luchtig en warm, ondanks de winter buiten.

Rosanne, die achter het stuur zit, grijnst breed. “Dat zou zomaar kunnen. Maar nee, dit is mijn inzending. Omdat ik stiekem dacht dat ik ooit net zo kon dansen als Shakira. Spoiler: dat kan ik dus niet.”

Belinda kijkt haar aan. “Ik weet het niet … maar volgens mij heb jij best flexibele heupen hoor.” Ze zegt het luchtig, plagerig. Ze zegt ’t terwijl ze oogcontact zoekt via de achteruitkijk spiegel.

Rosanne lacht en de vrouwen wisselen een blik uit.

Snel meer dan alleen gezellig

De rit naar Breda vliegt voorbij. De Spotify-quiz werkt perfect: elk nummer roept herinneringen op, verhalen die worden gedeeld, gelach dat zich mengt met muziek. De spanning in de groep verdwijnt, ook tussen de vrouwen die elkaar nog niet goed kennen. Het voelt al snel als één hechte club.

Belinda voelt zich ontspannen en tegelijk hyperbewust van Rosanne’s aanwezigheid in de auto. De blik in haar ogen, haar stem, de manier waarop ze met één hand aan het stuur zit… Stoer, sexy…

“Jullie slapen samen op de kamer, toch?” vraagt iemand vanaf de achterbank.

“Ja,” zegt Belinda snel. “Ja, dat was de planning.”

Rosanne knikt rustig. “Ben benieuwd of je snurkt.”

“Ik ook,” zegt Belinda met een scheve lach. “Misschien kom je daar vannacht achter.”

Er wordt gelachen. Maar Rosanne’s blik blijft opnieuw hangen via de achteruitkijkspiegel.

De eerste echte uitdaging

In Breda aangekomen parkeert de stoet auto’s zich aan de rand van het centrum. Vicky heeft nog steeds geen idee waar ze naartoe gaan, maar zodra ze een smal steegje in worden geleid en een deur zien met het bordje “Escape Room: De Verborgen Receptuur”, begint ze breed te lachen.

“Jaaa?! ?” roept ze half vragend. “Dat heb ik altijd al een keer willen doen!”

Gevangen in het avontuur

De hele groep wordt ontvangen door een vrolijke jongen met een leren schort om, die hen met veel enthousiasme inwijdt in het verhaal. Ze worden naar boven geleid, een trap op naar een ruimte die is ingericht als het stoffige atelier van een avonturier. Overal liggen kaarten, flesjes, vreemde instrumenten en mysterieuze documenten.

“De beroemde ontdekkingsreiziger Leon Verhaaghe heeft een revolutionair recept ontdekt,” begint de jongen plechtig, “maar… hij is het belangrijkste ingrediënt vergeten. Aan jullie de taak om het terug te vinden voor het te laat is.”

Er klinkt gelach en applaus, en dan gaat de deur dicht. De tijd begint te lopen.

De groep splitst zich automatisch op in kleinere groepjes. Belinda schuift naar Rosanne toe. Ze hoeven niets af te spreken, maar het voelt gewoon logisch.

“Jij ziet er slim uit” zegt Rosanne met een speelse blik terwijl ze een oud boek openslaat.

“Wat als ik dat nu bevestig?” vraagt Belinda, grijnzend.

“Dan verwacht ik veel van je,” antwoordt Rosanne, en ze duwt met haar heup zachtjes tegen die van Belinda. “Laat me niet zitten.”

Ze werken samen aan een opdracht waarbij flesjes in de juiste volgorde op een plank gezet moeten worden, gebaseerd op een oude kaart. Belinda buigt zich over de tafel, haar vingers glijden langs het perkament. Rosanne staat achter haar, zo dichtbij dat haar adem langs Belinda’s nek strijkt.

“Volgens mij hoort deze hier,” zegt Belinda terwijl ze een blauw flesje pakt.

Rosanne legt haar hand even over die van haar. “Wauw. Daar had ik écht niet aan gedacht.” Haar stem klinkt zacht, iets lager dan normaal. “Ik ben blij dat ik bij jou in het team zit.”

Belinda voelt haar hart sneller slaan. “Je hebt nog geen idee hoe blij ík daarmee ben,” fluistert ze terug, haar blik kort gericht op Rosanne’s ogen naar haar lippen.

Op het moment dat ze samen een verborgen lade openen en een sleutel vinden, juicht de groep. Ze zijn goed op weg. En uiteindelijk, met nog slechts 1 minuut en 14 seconden op de klok, kraakt Vicky zelf het laatste raadsel.

Buiten staan ze allemaal te hijgen van de spanning, lachend, high-fivend.

Rosanne kijkt opzij naar Belinda, tikt zacht met haar vinger tegen haar schouder. “We waren een goed duo, jij en ik.”

“Dat vond ik ook,” zegt Belinda. Ze probeert luchtig te klinken, maar haar wangen gloeien.

Een kamer vol spanning

Na het avontuur in de escape room loopt de groep gezamenlijk naar het hotel waar ze die nacht zullen overnachten. Het is een charmant, kleinschalig hotel op loopafstand van het uitgaanscentrum van Breda. Het heeft oude houten vloeren, grote ramen en een zachte geur van schone lakens en verse koffie.

De kamers worden snel verdeeld, sommigen slapen met vriendinnen, anderen met (nog) wildvreemden, maar niemand lijkt daar moeite mee te hebben. Vicky krijgt natuurlijk een eigen kamer, mét hartjesballonnen aan het bed en een lichtsnoer in de vorm van sterretjes.

Belinda loopt samen met Rosanne naar de kamer die ze delen, op de tweede verdieping. Wanneer ze binnenkomen, zien ze twee keurig opgemaakte eenpersoonsbedden naast elkaar. Belinda zet haar tas op één van de bedden en lacht naar Rosanne.

“Ik hoop dat je geen rare slaapgewoontes hebt,” zegt ze luchtig.

“Alleen dat ik ’s nachts dans in m’n slaap,” grijnst Rosanne.

Terwijl Rosanne haar toilettas pakt en haar handdoek over haar schouder gooit, zegt ze: “Ik ga even snel douchen. Ik voel me klam van al dat ontsnappen.”

“Ja, tuurlijk, is goed,” zegt Belinda, haar stem nét iets hees.

Zodra de badkamerdeur sluit en het geluid van stromend water begint, laat Belinda zich op haar rug op het bed vallen. Ze staart naar het plafond, maar haar gedachten gaan alle kanten op. Wat is dit nu weer? Waarom vraagt ze zich af hoe Rosanne eruitziet onder die douche? Het beeld van Rosanne met nat haar, water dat langs haar schouders glijdt, haar rug… haar borsten? Belinda bijt zacht op haar lip.

Stel nou dat ík zou gaan douchen, denkt ze. Dan zou Rosanne best binnen mogen komen. Om mij te helpen met inzepen. En ik haar.. 

Een heerlijke, warme rilling trekt door haar heen. Dit kende ze nog niet, dit gevoel van verlangen. Ze sluit haar ogen, hoort de douche nog steeds stromen, en voelt haar hart kloppen in haar keel. Ze glimlacht bij haar gedachte.

Stripclub met karakter

Als iedereen weer fris is en de koffers op de kamers staan, verzamelt de groep zich in de hotellobby. De auto’s zijn inmiddels geparkeerd, dus vanaf nu hoeft er niemand meer te rijden. De sfeer is losser dan ooit. Er wordt gelachen, gefluisterd, en de flessen water zijn langzaam vervangen door wijn en cocktails.

Vicky loopt stralend voorop terwijl ze met een grote zonnebril op haar neus en haar sjerp nog steeds om zich heen door Breda paradeert. “Waar gaan we nú weer heen?” vraagt ze giechelend.

“Een verrassing,” zegt iemand met een veelbetekenende blik.

Ze lopen een wijk in waar de sfeer ineens omslaat: minder terrasjes, meer woonhuizen en een oud winkelcentrum dat zijn beste tijd al ver achter zich heeft. Dan staan ze ineens voor een laag gebouw met een vergeelde gevel. Op het raam staat, in sierlijke en ietwat scheve letters: “Voor al uw feesten en partijen.”

“Ehm…” zegt Vicky met een opgetrokken wenkbrauw. “Dit is toch geen snackbar?”

“Wacht maar af,” grijnst iemand terwijl ze de deur opent.

Binnen is het donker, warm, en een beetje muf. De ruimte heeft iets weg van een buurthuis, maar dan met een poging tot zwoele aankleding. Rode gordijntjes voor de keuken, zwarte lakstoeltjes rond een minipodium, en een discobal die traag ronddraait aan het plafond. Op een tafel staan flessen wijn en blikjes frisdrank naast een schaal kaasblokjes met prikkertjes.

“Welkom dames!” klinkt er een vrolijke stem. Een vrouw met een knalroze blouse en een hoge paardenstaart komt op hen af. “Ik ben Jolanda, de moeder van onze stripper voor vanavond. Ga lekker zitten, voel je thuis. En als je straks trek krijgt: m’n moeder staat al in de keuken voor de borrelhapjes.”

Een paar vrouwen moeten zichtbaar hun lach inhouden.

“Dit is dus letterlijk een familiebedrijf,” fluistert Rosanne tegen Belinda in haar oor.

“Met drie generaties,” fluistert Belinda terug. “Daar kan geen Magic Mike tegenop.”

Dan schuift het gordijntje open en komt de ‘stripper’ zelf naar voren: een jongen van hooguit begin twintig, met een dun snorretje en een ietwat nerveuze blik. Hij draagt een glitterhemdje en sneakers. Zijn houding is zelfverzekerd, maar zijn lichaam vertelt een ander verhaal. De sixpack van Channing Tatum, is hier ingeruild voor een gevuld frietbuikje.

Hij buigt galant. “Goedenavond dames. Ik ben Joey. Vanavond ben ik… de traktatie.”

De groep barst in lachen uit. Niet gemeen, maar er hangt genoeg ongemakkelijkheid in de lucht om de situatie heerlijk absurd te maken. Vicky huilt bijna van het lachen. “Ik hou nú al van deze avond.”

Rosanne schuift haar stoel wat dichter bij die van Belinda en fluistert: “Zou het raar zijn als ik zeg dat ik hem een beetje schattig vind?”

Belinda lacht zacht. “Alleen als je straks zijn telefoonnummer vraagt.”

Ze kijken elkaar aan. Weer die blik, weer die vonk.

Bekentenissen en borrelhapjes

De zaal vult zich met gelach en lichte gêne zodra Joey zijn act begint. De muziek knalt, een overenthousiaste remix van “Pony” en Joey doet zijn uiterste best. Hij draait, glijdt, trekt aan zijn glitterhemdje en gooit het met een dramatisch gebaar op de grond. Alleen… de uitvoering is nét iets minder sexy dan bedoeld.

Zijn buikje trilt vrolijk mee op de beat, en wanneer hij een grind move maakt tegen een plastic stoel, bezwijkt die bijna onder hem. De zaal giert het uit. Niemand neemt het hem kwalijk. Integendeel: het is precies zó ongemakkelijk dat het weer leuk wordt.

“Wat is dit?” giechelt Rosanne tegen Belinda. “Een studentendisco in de jaren 2000?”

“Eerder een schooltoneelstuk dat uit de hand loopt,” fluistert Belinda terug.

Ondertussen sjokt Jolanda heen en weer tussen de keuken en het buffet, met schaal na schaal ‘hapjes’. Op één daarvan prijkt een serie kunstwerkjes van knakworstjes op tomatenschijfjes, zorgvuldig samengeprikt tot een soort piemelvormige amuse.

“Met mosterdsausje, dames!” roept ze vrolijk. “Voor de extra beleving!”

Als Joey zijn dans afrondt, grijpt hij een microfoon.

“Okee, dames,” zegt hij met een hijgende greins, “tijd voor wat actie van jullie kant. Wie durft een bekentenis te doen?”

Er gaan handen omhoog. Vragen als: “Op welke openbare plek heb je ooit seks gehad?”, “Wat is je favoriete standje?”, en “Wie zou je zoenen vanavond als je moest kiezen?” vliegen over tafel. De wijn vloeit rijkelijk, de remmen zijn los.

Wanneer de beurt bij Belinda komt, steekt Joey zijn microfoon naar haar uit.

“Jij daar, met dat ondeugende lachje. Belinda, toch? Ik heb een goeie voor jou.”

Belinda lacht ongemakkelijk. “Oh jee…”

“Als je moest kiezen… mannen of vrouwen?”

Het wordt ineens iets stiller in de ruimte. Geen ongemakkelijke stilte, maar zo’n moment waarop alle blikken zich naar haar keren. Belinda slikt, kijkt vluchtig naar Rosanne, die haar nu wel héél aandachtig aankijkt.

Ze trekt haar schouders op en houdt haar hoofd recht. “Ik val op mensen. Mannen… vrouwen… misschien zelfs een stripper met een licht buikje, als-ie een goed gevoel voor humor heeft.”

Er barst een enorm gelach los. Joey grijnst breed. “Dan hou ik nog hoop!”

Rosanne’s ogen blijven op haar rusten. Ze zegt niets, maar haar blik spreekt boekdelen.

Als Joey weer verdergaat met zijn show, nu iets meer richting slapstick dan erotiek, voelt Belinda haar hele lijf tintelen. Niet van de wijn. Niet van Joey’s moves. Ze voelt Rosannes blik in haar rug prikken. Of verbeeldt ze zich dat maar?

Na een laatste rondje drank en een dankwoord van Jolanda,  “Als jullie ooit nog een feestje willen: wij doen ook bingo-avonden!”, stapt de groep weer naar buiten, lachend en kirrend in de frisse avondlucht. De temperatuur is inmiddels flink gezakt, en het contrast met de warme, enigszins klamme stripclub is groot.

Warme blikken in de kou

Belinda rilt even en slaat haar armen om zichzelf heen. Naast haar loopt Rosanne, die ook haar jas dichter tegen zich aantrekt. Zonder veel nadenken haakt ze haar arm in die van Belinda.

“Kom,” zegt ze zacht. “Ik houd je wel een beetje warm.”

Belinda lacht en leunt een beetje tegen haar aan. “Wat een avond, hè?”

“Serieus,” zegt Rosanne. “Ik had al veel verwacht… maar dit?” Ze lacht en schudt haar hoofd. “Een oma in de keuken en een piemel van knakworst en schijfjes tomaat.. Ik ben nog aan het bijkomen.”

Belinda grinnikt. “En die Joey… ik weet niet of ik hem sneu vond of juist briljant.”

“Ik vond hem best aandoenlijk,” zegt Rosanne. “En die vragenronde? Ik vond je antwoord … tja… wel interessant.”

Belinda voelt een kleine golf van warmte in haar buik. “Hm… ja, ik dacht: laat ik het maar gewoon zeggen. Het was ook wel het moment, denk ik.”

Rosanne knikt langzaam. “Ik vond het mooi dat je dat durfde. Open, maar niet gemaakt.”

Ze lopen een tijdje in stilte. De klinkers kletteren zacht onder hun schoenen. Vanuit de verte horen ze al de eerste tonen van een karaokeversie van “Total Eclipse of the Heart”. Het geluid waait hun kant op uit een kleine bar met kleurrijke lampjes.

Belinda voelt Rosannes arm nog altijd door de hare. Ze kijkt opzij en ziet haar profiel in het licht van een lantaarnpaal, soort van vertrouwd en toch spannend.

“Ik vond jou trouwens ook heel leuk bij die escape room,” zegt ze. “Je was echt scherp. En grappig. En eh… charmant. Vooral dat.”

Rosanne kijkt haar aan met een glimlach die alles zegt. “Ik dacht hetzelfde. Maar dan over jou.”

Belinda voelt haar hart iets sneller kloppen, maar zegt niets meer. Ze hoeven ook niet alles meteen te benoemen.

Soms is het gewoon genoeg om elkaars arm vast te houden terwijl je door een koude nacht naar een karaokebar loopt.

Zingen, dansen en iets dat groeit

De karaokebar blijkt een gezellige, ietwat kitscherige plek met een bonte verzameling discolampen, fluwelen gordijnen en tafeltjes vol gekleurde menukaarten en bierfiltjes met mopjes erop. De sfeer is perfect: losjes, warm, en met genoeg drankjes in de rondte om iedereen net iets brutaler te maken dan normaal.

De vrouwen stromen naar binnen alsof ze het hele feest hebben meegenomen. Binnen no time staan de eerste karaokebeurtjes al op de lijst: “I Will Survive”, “Girls Just Wanna Have Fun”, “Hollaback Girl” — allemaal met luid gekrijs en gegiechel gebracht. De barvrouw serveert goedkope wijn en shotjes die naar snoep smaken. Op de bar staan kommetjes met pinda’s, chips, en zelfs blokjes kaas met augurk en zilveruitjes.

Belinda zit op een barkruk met Rosanne naast zich, hun armen weer nét iets te nonchalant tegen elkaar geplakt. Hun jassen hangen los over de rugleuningen, hun haren zijn wat warriger geworden na een lange dag.

“Zullen wij ook iets zingen?” vraagt Rosanne opeens.

Belinda kijkt haar aan. “Serieus? Jij durft dat?”

“Ik durf meer dan je denkt,” zegt Rosanne, en haar blik blijft nét iets te lang hangen. “Kom op, we zoeken iets wat we samen kunnen.”

Na wat bladeren in de playlist valt hun oog op een klassieker: “I Wanna Dance with Somebody” van Whitney Houston.

“Perfect,” zegt Belinda. “We gaan dansen én zingen.”

Als ze het podium op stappen, barst het gejuich los. Iemand roept: “Go Rosaaaanne!” en Vicky maakt een hartje met haar handen.

De muziek start, en Rosanne zingt met een verrassend goede stem de eerste zinnen. Belinda valt iets later in, lacht, zingt mee, danst. Ze bewegen rond elkaar alsof het een choreografie is die ze nooit geoefend hebben, maar perfect aanvoelen. Rosanne gooit haar armen in de lucht, Belinda volgt en zingt haar longen uit haar lijf.

Wanneer het refrein komt — “Oh, I wanna dance with somebody, I wanna feel the heat with somebody!” — grijpt Rosanne Belinda’s hand vast en ze dansen samen in het licht van de discolampen. Het publiek klapt, joelt, zingt mee. Maar voor hen lijkt even alles stil te vallen.

Hun blikken blijven hangen. En in die paar seconden, daar op dat gammele podium, gebeurt er iets. Geen kus. Nog niet. Maar iets diepers. Iets dat vraagt om meer.

Als het nummer afloopt, barst er applaus los. Ze buigen overdreven, lachend, hun harten bonkend in hun borst.

“Je hebt me echt verrast,” zegt Belinda als ze weer naar hun plek lopen.

“Jij mij ook,” zegt Rosanne zacht. “Op meerdere manieren.”

De karaokebooth is warm en benauwd geworden van het zingen, dansen en gelach. De lucht is gevuld met parfum, wijn en de restwarmte van zestien vrolijke vrouwen die zich al urenlang uitleven.

“Zullen we even naar buiten?” fluistert Rosanne in Belinda’s oor, haar stem vlakbij, haar hand zacht op haar onderrug. “Frisse lucht. Even ademen.”

Belinda knikt meteen. “Ja, graag.”

Fluisterend in de kou

Buiten is het een wereld van verschil. De kou slaat als een frisse klap in hun gezichten. Het is inmiddels laat. De straat is bijna stil, op wat gerommel van fietsen en een auto in de verte na. De lucht is helder en ijl, hun adem vormt wolkjes in de vrieslucht.

Ze trekken hun winterjassen goed dicht en blijven eerst even zwijgend naast elkaar staan. Rosanne wrijft haar handschoenen tegen elkaar, blazend in haar handen. Belinda steekt haar handen diep in haar jaszakken, maar rilt alsnog.

Zonder iets te zeggen schuift Rosanne dichterbij. Haar arm haakt zich opnieuw in die van Belinda. Dit keer niet speels, maar oprecht. Warmte zoeken. Nabijheid.

“Ik had niet verwacht,” zegt Belinda zacht, “dat ik op een vrijgezellenfeest… dit zou voelen.”

Rosanne draait haar hoofd een beetje naar haar toe. “Wat voel je dan?”

Belinda lacht verlegen, maar kijkt haar dan recht aan. “Alsof ik al de hele dag naar jou toe trek. Alsof ik je al langer ken dan vandaag.”

Rosanne zegt niets. Maar haar hand schuift langzaam naar voren en pakt die van Belinda. Warm, stevig, zonder aarzeling. Belinda draait haar hand om en vouwt haar vingers ertussen. Ze wrijft zacht over Rosanne’s handschoen alsof ze de kou eruit wil masseren.

“Je vingers zijn koud,” fluistert Rosanne.

“Ik dacht: misschien warmen ze sneller op in de jouwe,” fluistert Belinda terug.

Ze staan nu zo dicht bij elkaar dat hun voorhoofden elkaar bijna raken. Het geluid van de stad verdwijnt naar de achtergrond. Alleen hun ademhaling en hun oogcontact.

Rosanne tilt haar hand op, trekt voorzichtig één handschoen uit, en strijkt een plukje haar achter Belinda’s oor. Haar blote vingers blijven daar hangen, op haar kaaklijn. Warm ondanks de kou.

“Als ik je nu zoen…” fluistert ze. “Zeg je dan nee?”

Belinda schudt haar hoofd. “Nee. Dan zeg ik… eindelijk.”

En dan raken hun lippen elkaar. Zacht, voorzichtig. Alsof ze willen voelen of dit écht is.

Maar dan volgt een tweede kus. Dieper. Intenser. Belinda’s handen glijden onder Rosanne’s jas, trekken haar dichter tegen zich aan. Rosanne drukt haar tegen de muur van het gebouw, hun jassen schurend, lichamen volledig tegen elkaar.

De kou lijkt weg te smelten.

Als ze uiteindelijk loskomen, met tintelende lippen en bonkende harten, kijkt Rosanne haar aan.

“Jeetje,” fluistert ze. “Wat heb je met me gedaan vandaag?”

Belinda haalt diep adem. “Misschien wel hetzelfde als jij met mij.”

Ze blijven nog even zo staan. Stil. In het donker. Gewoon… dicht bij elkaar.

Betrapt?

“Dames!” roept Vicky verrast. Ze staat in de deuropening met haar sjerp scheef en haar haren licht verwaaid, haar eigen jas half dichtgeritst. “Gaat alles goed hier buiten? Jullie zijn al even weg.”

Belinda schrikt op. Haar hart bonkt nu om een heel andere reden. Ze laat Rosannes hand los, al blijven ze dicht bij elkaar staan. Hun jassen zijn nog dicht, hun adem zichtbaar in de koude lucht.

“Ja hoor,” zegt Belinda nét iets te snel. “We… we hadden … nou ja, … we wilden even wat frisse lucht. Maar we komen zo weer naar binnen.”

Vicky kijkt van de een naar de ander. Haar ogen vernauwen zich iets. Niet wantrouwend, eerder nieuwsgierig. Ondeugend bijna.

“Uh-huh. Okee,” zegt ze. “Als jullie maar niet onderkoeld raken of… verdwalen.”
Ze grijnst. “We gaan zo verder. Laatste rondje zingen!”

“We komen er aan,” zegt Rosanne rustig.

Vicky knikt, trekt haar jas dichter om zich heen en verdwijnt weer naar binnen. De deur valt zacht achter haar dicht.

Een seconde lang zeggen Belinda en Rosanne niets. Dan kijken ze elkaar aan.

En dan beginnen ze tegelijk te lachen.

“Shit,” zegt Belinda zacht. “Dat voelde echt alsof we betrapt werden.”

“Ja,” zegt Rosanne, nog lachend. “Alsof we stiekem iets deden wat eigenlijk niet mocht.”

“Maar wel heel graag,” voegt Belinda toe.

Rosanne’s lach wordt zachter. Ze pakt Belinda’s hand opnieuw, trekt haar voorzichtig mee.

“Kom.”

Ze lopen een paar passen verder, dieper de steeg in, net buiten het licht van de bar. Rosanne zet Belinda tegen de muur, hun jassen nog aan, maar hun lichamen dicht genoeg om de kou te vergeten.

En dan kust ze haar opnieuw.

Een kus zonder rem

Deze kus is anders. Zekerder. Minder voorzichtig.

Belinda’s handen glijden onder Rosannes jas, niet om uit te kleden, maar om haar dichterbij te trekken. Hun jassen schuren tegen elkaar, hun lichamen passen zich aan alsof ze dit al vaker hebben gedaan.

Rosanne’s mond zoekt die van Belinda, langzaam eerst, dan dieper. Intenser.
Belinda kreunt zacht tegen haar lippen, haar hoofd rust tegen het koude baksteen, haar hele lijf warm van binnen.

De kou bestaat even niet meer.

Pas als hun ademhaling te hoorbaar wordt, laten ze elkaar los.

Rosanne kijkt haar aan, haar ogen donker, haar wangen rood. Van de kou of van iets anders.

“Dit is echt,” zegt Belinda zacht, alsof ze het zelf moet horen.

Rosanne knikt. “Ja. Dit is echt.”

Ze blijven nog even zo staan. Jassen aan. Lichamen dichtbij.
Stil. In het donker. Precies goed.

Dansen tot het lichaam stopt

De avond verplaatst zich naar een nieuwe locatie: een café met een dansvloer, lichtbalken aan het plafond en een DJ die zonder logica, maar met gevoel de ene hit na de andere draait. Het is warm binnen, zweterig en vol chaos.

Er wordt gedanst, geflirt, gegild bij elk herkenbaar nummer. Glazen worden gevuld en weer geleegd. De lucht ruikt naar parfum, bier en adrenaline.

Belinda merkt hoe Rosanne zich steeds vaker tegen haar aan beweegt. Hun handen vinden elkaar moeiteloos. Een blik is genoeg om weer dichter bij elkaar te komen. Er is geen ruimte meer voor twijfel, alleen voor wat zich in stilte opbouwt tussen hen.

Tijd om te rusten

Na een tijdje vertraagt Rosanne. Haar dansbewegingen worden kleiner, haar ogen zoeken naar evenwicht.

Ze veegt met de rug van haar hand over haar voorhoofd en buigt naar Belinda’s oor.
“Ik voel me niet zo lekker,” zegt ze zacht. “Beetje draaierig… misschien iets teveel alles.”

Belinda legt haar hand op Rosanne’s arm.
“Wil je terug naar het hotel?”

Rosanne knikt. “Ik snap het als jij nog wil blijven… het is niet dat ik…”

“Nee,” onderbreekt Belinda haar. “Als jij gaat, ga ik ook. Ik laat je niet alleen over straat gaan.”

Rosanne glimlacht, vermoeid maar oprecht. “Je bent lief.”

De stilte van de straat

Samen glippen ze weg uit de drukte, terug de frisse nacht in. De muziek sterft achter hen weg. De straten zijn rustiger nu, met hier en daar een schaterlach uit een zijstraatje of een brommer in de verte.

Ze lopen zwijgend naast elkaar. Af en toe raakt hun hand de ander. En dan blijven ze gewoon even zo lopen, hand in hand, zonder iets te zeggen.

In de kamer

Eenmaal in het hotel stappen ze de lift in. De spanning is er nog, maar anders nu. Zachter. Vertrouwder.

Rosanne laat zich met een zucht op het bed zakken. “Ik voel me al beter,” zegt ze. “Ik denk dat het gewoon allemaal even veel was.”

Belinda gaat naast haar zitten, hun benen raken elkaar. “Dat snap ik. Het was ook… een dag vol alles.”

Rosanne kijkt haar aan. Even blijft ze stil.
“Maar ook… heel bijzonder.”

“Voor mij ook,” zegt Belinda zacht.

Dan schuift Rosanne iets dichterbij. Hun armen raken, hun knieën ook. Ze kijkt haar aan, met een blik die vraagt — niet eist.

“Mag ik…?”

Belinda knikt.
“Ja. Alles wat je wil.”

Rosanne buigt zich naar haar toe. Hun lippen raken elkaar opnieuw. Zacht. Lang. Geen haast meer. Geen spel. Alleen voelen wat er is.

De nacht valt zacht

In de hotelkamer is het stil. De gordijnen zijn half dichtgetrokken; buiten zindert de stad nog na, maar binnen heerst rust. De lamp op het nachtkastje werpt een zacht, goudachtig licht over het dekbed.

Rosanne laat zich achterover op het bed vallen met een diepe zucht. Ze schopt haar schoenen uit alsof ze al dagen op pad is geweest.
Belinda glimlacht en pakt haar toilettas.
“Ik ga me even opfrissen, oké?”

“Neem je tijd,” mompelt Rosanne. Haar stem klinkt loom, een tikje slaperig. “Ga ik na jou.”

In de badkamer stroomt het water zacht. Belinda kijkt naar zichzelf in de spiegel. De blos op haar wangen is nog duidelijk zichtbaar. Niet alleen van de wijn, beseft ze. Maar van alles wat deze dag haar bracht. Van Rosanne.

Wanneer ze terugkomt, is Rosanne haar make-up aan het verwijderen. Haar haar hangt los over haar schouders. Hun blikken kruisen elkaar, een moment dat niets nodig heeft. Geen woorden, alleen een glimlach.

Ze kruipen elk onder hun eigen dekbed. Twee bedden, maar de ruimte ertussen voelt klein. Teder.

Rosanne draait zich op haar zij, haar gezicht naar Belinda toe.
“Dank je… dat je meeging. Dat je bleef.”

Belinda knikt langzaam.
“Ik had nergens liever willen zijn.”

Er valt een zachte stilte. Dan fluistert Rosanne:
“Slaap lekker.”

En Belinda, met een glimlach die ze niet tegenhoudt, fluistert terug:
“Jij ook, sweet dreams, my lady”.

Ze geven elkaar een lange zoen voordat ze als een blok in slaap vallen.

= Wordt vervolgd! =

Vond je deel 1 van 2, van ‘Flirten tijdens het vrijgezellenfeest‘ leuk?
Dan denk ik dat de volgende verhalen ook leuk zult vinden:

• Strandfeestje #015
• (Not so) New to the game #036
• Kijken tijdens het koken #039 – zomerserie deel 1 van 3042